Hotels in Uganda moeten zich voortaan schikken aan nieuwe CAO

Het moet niet altijd slecht nieuws zijn. Soms wordt er echt vooruitgang geboekt. Het Uganda hotels, voedsel, toerisme en aanverwante werkers vakbond (UHFTAWU) slaagde erin te komen tot een collectieve overeenkomst met 's lands belangrijkste koepel van hoteleigenaren. De strijd voor een nationale overeenkomst met de werknemers was een vakbondsprioriteit sinds 2001 met zware conflicten en rechtszaken tegen verschillende belangrijke hotels. De nieuwe CAO geldt voor alle hotels die lid zijn van de koepel.

54 dode Birmese migranten zochten werk in de toeristenoorden Phang-nga en Phuket

Niet alleen in hun eigen land verrichten Birmezen slavenarbeid in de constructie van toeristische infrastructuur. Ook in buurland Thailand gaan ze aan de slag aan barslechte voorwaarden. Al gaat het in Thailand niet om gedwongen arbeid zoals in hun thuisland, ze werken er illegaal met alle gevolgen van dien voor hun arbeidsrechten.

Vietnam wil meer toerisme, maar zonder de uitwassen

HOI AN, 23 oktober 2007 (IPS) - Nu Vietnam een groter stuk van de toerismekoek in Zuidoost Azië wil binnenhalen, wordt het geconfronteerd met een al te bekend probleem: hoe kan de lokale bevolking delen in de inkomsten zonder de rust te verstoren waar de toeristen nu net naar op zoek zijn. De kuststad Hoi An was een belangrijke handelshaven tussen de vijftiende en negentiende eeuw en is erkend als werelderfgoed door de Unesco. Nu al trekt de vreedzame en rustige reputatie van de stad jaarlijks zo'n 700.000 toeristen.

Maar met het succes groeien ook de problemen tussen de overheid en de lokale bevolking die brood ziet in de groeiende toeristenstroom. De laatste jaren vinden toeristen immers allesbehalve rust in en rond Hoi An, maar worden ze door opdringerige verkopers voortdurend bestookt met de vraag 'you buy from me?'.

Tran Van Nhan van de toeristische dienst ziet het met lede ogen aan. "Toerisme verandert de mensen geleidelijk, elke minuut, elke seconde. Het ene moment zijn ze gastvrij en vriendelijk, maar een week later zijn ze al heel commercieel ingesteld."

In januari begon de overheid een campagne om het aantal verkopers in en rond de stad te reguleren, maar met wisselend succes. "We wilden ze organiseren, we hadden naamkaartjes," zegt Nhan. "Maar het systeem werkte niet omdat iedereen steeds meer wilde."

Twee maanden geleden werd een tweede poging gedaan, opnieuw zonder succes in de stad zelf. Maar de vrouwen die op het nabijgelegen strand Cua Dai fruit, tijgerbalsem en snacks verkopen, hebben zichzelf wel georganiseerd. Ze hebben beslist dat elke verkoopster slechts één op twee dagen mag werken.

"We doen dit werk niet graag, maar we hebben het geld nodig," zegt één van de verkoopsters. Ze begon toen er nog maar weinig buitenlandse toeristen waren en verkocht eenvoudige zaken zoals noten en rijstpapier aan Vietnamese toeristen. Nu verkoopt ze juwelen aan de toeristen. Op een goede dag kan ze tot 3,5 dollar verdienen.

In tegenstelling tot veel andere toeristische trekpleisters in Zuidoost-Azië is Vietnam grotendeels gevrijwaard gebleven van een van die andere uitwassen van het toerisme: een bloeiende sekshandel. Hoewel de overheid in Hoi An het niet met zoveel woorden wil zeggen, is het verbod op massages duidelijk een poging om een bloeiende seksindustrie te vermijden.

Om hun gasten af te schermen van de opdringerige verkopers, sluiten de vier- en vijfsterrenhotels rond Hoi An hun strand af voor de lokale bevolking. Binnenkort zullen nog meer van dergelijke hotels gebouwd worden. Meer toeristen dus, maar minder plaats voor de verkopers. "We willen duurzaam toerisme en dat is niet makkelijk," zegt Nhan van de toeristisch dienst. "Ook de lokale bevolking moet kunnen verdienen aan het toerisme. Maar de vraag is hoe we mensen kunnen overtuigen dat het belangrijk is om een aangename sfeer te scheppen voor de toeristen."

IPS(JG, JS)

Welkom in 'Hungryland'

Op de affiche van de 1 mei campagne van FOS klaagt de ngo de hongerlonen aan in de toeristische sector in het Zuiden. Mooi zo. Goed dat een ontwikkelingsngo ook eens aandacht heeft voor deze voor het zuiden zo belangrijke industrie.

In hun campagne focussen ze op de hongerlonen en de erbarmelijke werkomstandigheden in Namibië. De landbouwsector blijft er veruit de grootste werkgever, maar de toeristische industrie ‘boomt’. Centraal in de campagne van FOS staat de partnerorganisatie Namibia Farm Workers Union (NAFWU), een vakbond voor landarbeiders in Namibië die ijvert voor betere leef- en werkomstandigheden op de boerderijen. Onder meer onder impuls van NAFWU werd in 2003 voor het eerst een minimumloon voor landarbeiders vastgelegd. De overeenkomst voorziet in een minimumloon van N$ 2.2 per uur (€ 0,24) of N$ 429 per maand (€ 46,13) voor een 45-urenweek: amper 1,5 euro per dag.

Op 1 mei lanceert FOS zijn campagne, onder meer met een petitie om de eisen van NAFWU kracht bij te zetten. Daarin hebben ze het spijtig genoeg niet meer over het personeel in de toeristische sector, maar enkel over landarbeiders, wat hun werkterrein is. Vanzelfsprekend hebben die het ook niet onder de markt en verdient deze petitie hoe dan ook zoveel mogelijk handtekeningen. In Namibië bestaat er nog geen vakbond voor de toeristische sector.